Nauka programowania a teoria cyfrowego wykluczenia.

Stawianie na wszechstronny rozwój dzieci, wysyłanie ich na różnego rodzaju kursy, warsztaty czy dodatkowe zajęcia pozalekcyjne wkroczyło do naszego kraju już jakiś czas temu. Jednak warsztaty programowania dla dzieci pomimo dużej podaży rynku (powstałej poprzez obserwację zachodniego świata) nadal nie znajdują wystarczającego popytu, na ten niezwykle ważny aspekt edukacji.

Okazuje się jednak, że nie dotyczy to wyłącznie Polski. Na całym świecie istnieje świadomość zapotrzebowania na naukę kodowania, a jednocześnie niekoniecznie rodzice chcą (lub są w stanie) zapewnić dziecku tego typu kierunek rozwoju.

Jak to wygląda za oceanem?

Pomimo dużej świadomości i trendów w kierunku nauki kodowania do małego, które przyszły ze strony Stanów Zjednoczonych okazuje się, że tam również warsztaty programowania dla dzieci są postrzegane przez dużą część społeczeństwa jak aktywność elitarna. Ceny programów do nauki kodowania, dostęp do nich, jak i możliwość konsultacji z nauczycielami programowania są adresowane raczej do zamożnych rodzin, które:

a) Mają środki na to, aby zainwestować w sprzęt do nauki.

b) Zdają sobie sprawę ze znaczenia i mają możliwości wsparcia długoterminowych inwestycji w przyszłość dziecka.

Jak widać, na naukę programowania nie wpływają tylko względy finansowe, który to problem da się niejednokrotnie zminimalizować, ale też wiele innych kwestii. Cyfrowe wykluczenie najmłodszych na całym świecie skategoryzował w doskonały sposób, holenderski socjolog Jan van Dijk.

Model Jana van Dijka.

Oto przeszkody, które stoją na drodze rozwojowi najmłodszych w obszarach nauki kodowania:

1. Przeszkody materialne – do nauki programowania najczęściej nie wystarczy dostęp dziecka do komputera na zajęciach. Brak komputera w domu w jakiś sposób wyklucza dziecko społecznie i edukacyjnie.

2. Przeszkody kompetencyjne – o ile programowanie nie jest wyłącznie umiejętnością ścisłą, o tyle, aby zacząć trzeba jednak poznać i zrozumieć podstawy matematyki.

3. Przeszkody użytkowe – nauka musi ze sobą nieść potencjał wskazujący na użytkowość przyjmowanych informacji. Brak osób w otoczeniu dziecka, które rozumieją to, jak warsztaty programowania dla dzieci są ważne i potrzebne, nie zachęca dziecka do dalszego uczestnictwa w kursie.

4. Przeszkody motywacyjne – dotyczące niemal każdej nauki i aktywnej pasji. Nieodpowiednie podejście do dziecka, wyśmiewanie go z powodu pasji lub brak bodźców podtrzymujących zainteresowanie, wpływają negatywnie na dalszą potrzebę rozwoju w danej kwestii.

Zarówno rodzice dzieci, jak i nauczyciele i instytucje chcące propagować tę niezwykle ważną w obecnych czasach gałąź edukacji, powinni zdawać sobie sprawę z powyższych problemów i starać się osiągać cel za pomocą ich zmniejszania lub całkowitej eliminacji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *